Każdy, kto chce świadczyć usługi dla innych, musi poddać się licznym procedurom i oczywiście je spełniać, by wykonywać zamierzone zadanie. Kierowca z osobistym autem, chcący świadczyć usługi przewozowe dla innych ludzi w ramach samozatrudnienia, powinien przejść liczne testy i badania oraz wrobić sobie na to licencję. Z kolei licencja nie jest wymagana, gdy auto prowadzone jest na zlecenie, ale nie w ramach własnej firmy. Czytaj cały wpis »

Od dłuższego już czasu wielu ludzi i organizacji chce być „eko”, jakkolwiek to sobie tłumaczy. Bycie ekologicznym i dbanie o środowisko jest dziś modne w świetle zagrożenia globalnym ociepleniem czy ginięciem wielu gatunków. Czytaj cały wpis »

Prawa rynku są dla wielu chcących na nim zaistnieć czasem trudne do pojęcia i zaakceptowania. W każdej obcej nam dziedzinie, dobrze, byśmy korzystali z raz fachowców. Jeśli chodzi o logistykę i transport, to najlepiej zorientowanym będzie spedytor, zajmujący się organizowaniem przewozu towaru (łącznie z dokumentacją czy odprawą celną). Spedytor to bardzo ważna funkcja, może na przykład negocjować warunki przewozu, opłaty. Zaangażowani są w eksport, import oraz przewozy na terenie kraju. By towar dotarł w wyznaczone miejsce o wytyczonej porze, nieodłącznym elementem pracy spedytora jest współpraca z agentami celnymi. Czytaj cały wpis »

Niektóre kraje europejskie stosują różne wymagania dla odwiedzających je w celach turystycznych oraz zawodowych. Jednym z takich wymogów wjazdu na teren na przykład Rumunii, Szwajcarii, czy Austrii jest winieta. Upoważnia do poruszania się po drogach danego kraju pojazdem mechanicznym. Służby Rumunii bardzo przestrzegają przepisów, toteż nawet podczas postoju przed przejściem granicznym powinniśmy okazać zakupioną winietę wraz z dowodem zakupu, gdyż to poświadczenie wymagane podczas kontroli. Kontrole drogowe, strażnicy na przejściach granicznych zwracają szczególną uwagę na ważność winiet i czy jest właściwie zakupiona. Dobrze wiedzieć, że dobowa winieta (która jest do zakupienia właśnie w Rumunii) ważna jest tylko w dniu wydania, a więc im wcześniej ją kupimy, tym lepiej, bo ważna będzie nie 24 godziny, a do północy dnia zakupienia. Cena winiety zależy od rodzaju naszego pojazdu oraz ilości dni, podczas których poruszać się będziemy po bułgarskich drogach. Mamy do wyboru winiety: jednodniowe, tygodniowe, miesięczne i roczne. Obowiązują na wszystkich drogach krajowych, są ważna wraz z paragonem poświadczającym zakup.

Inspekcja Transportu Drogowego to służba cywilna, choć umundurowana, posiadająca prawo do używania broni. Inspektorzy Transportu Drogowego posiadają szereg uprawnień, które upodabniają ich do innych służb. Każdy Inspektor ma swoją odznakę oraz legitymację, porusza się pojazdem uprzywilejowanym, może kierować ruchem, stąd charakterystyczny strój: służbowa czapka z dystynkcją, jasnozielona koszula służbowa, kamizelka odblaskowa żółta i ciemnozielona, jasnozielona koszula typu „polo”, sweter z długimi rękawami. Strój zależy od pory roku oraz miejsca pełnienia służby, stąd czapkę służbową zastępuje czapka letnia z daszkiem, a kurtkę z elementami odblaskowymi, koszulka lub kamizelka. Oficjalny strój to garnitur inspektorski wykonany z gabardyny, oczywiście z dystynkcjami na mankietach marynarki i imieniem i nazwiskiem nad prawą kieszenią. Główne uprawnienia inspektora GITD to: kierowanie ruchem, nakładanie mandatów, zatrzymywania prawa jazdy oraz dowodów rejestracyjnych. Uprawnienia podobne do policyjnych, jeśli chodzi o kontrolę pojazdów. Nie sposób pomylić pojazd GITD z innym, choć na pierwszy rzut oka, może wydawać się bliski policyjnemu, czy służby więziennej. Każdy pojazd jest oznakowany, jest miejsce na logo oraz napis formacji. Inspekcja Ruchu Drogowego powołana została w roku 2001, jej działalność ma na celu poprawę bezpieczeństwa na drogach, eliminowanie patologii w transporcie drogowym, przeciwdziałania niezgodnej z prawem konkurencji w transporcie drogowym. Każde województwo ma swój inspektorat, na poziomie podstawowym rozróżniamy: młodszego inspektora, inspektora oraz starszego inspektora. Oznaczenia na piersi, na czapce oraz na mankietach muszą się zgadzać i wyrażać to samo.

Na stanowisku kierowcy zgodnie z art. 39a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym może zostać zatrudniona przez przedsiębiorcę osoba, która ma ukończone 21 lat, posiada odpowiednie uprawnienia do kierowania pojazdami, nie ma przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania zawodu kierowcy, uzyskała kwalifikację wstępną lub ukończyła szkolenie okresowe. Należy jednak zauważyć, że pracodawca na mocy przepisów prawa pracy, z pewnymi wyjątkami, posiada swobodę w doborze pracowników. Biorąc pod uwagę przytoczone powyżej przepisy pracodawca zatrudniając kierowcę i powierzając mu do kierowania i pod nadzór pojazd (często znacznej wartości), może przykładowo wprowadzić dodatkowe wymagania dla osób, które będą jego pracownikami. Jedynie w przypadku, gdy przedsiębiorca stara się o udzielenie licencji (art. 5 ust. 3 pkt.4 ustawy o transporcie drogowym) wprowadzony został wymóg niekaralności przedsiębiorcy wykonującego osobiście przewóz i jak i zatrudnionych przez niego kierowców. Dotyczy on prawomocnych wyroków sądu za przestępstwa popełnione umyślnie przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, wiarygodności dokumentów lub środowisku. W związku z powyższym w przypadku zatrudnienia kierowcy u przedsiębiorcy, który posiada licencję a co za tym idzie prowadzi działalność gospodarczą w zakresie przewozu osób lub rzeczy, przedstawienie zaświadczenia o niekaralności będzie jak najbardziej konieczne, gdyż jest to jednym z warunków wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego.

źródło: Główny Inspektorat Transportu Drogowego

Pojecie ,,pracy w ruchu ciągłym” zostało zdefiniowane w art. 138 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy w odniesieniu do systemu czasu pracy, jaki może mieć zastosowanie w zakładzie. Przewóz wykonywany zgodnie z § 3 ust. 1 pkt. 3 lit.j rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 31 lipca 2007 r. w sprawie okresowych ograniczeń oraz zakazu ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach, będzie więc podlegał wyłączeniu. Praktyka wykazuje, iż przedsiębiorcy z własnej inicjatywy podczas kontroli przedkładali zaświadczenia o wykonywaniu przejazdu podlegającemu w/w wyłączeniu. Należy nadmienić, iż w toku czynności kontrolnych uregulowanych przepisami kodeksu postępowania administracyjnego oraz rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 19 stycznia 2006 r. w sprawie warunków i trybu wykonywania kontroli w zakresie przewozu drogowego inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego mogą podejmować wszelkie działania zmierzające do wyjaśnienia stwierdzonego, w trakcie kontroli, stanu faktycznego w tym również kwestii o charakterze ocennym. Na marginesie należy wskazać, że zgodnie z art. 87 ustawy o transporcie drogowym brak jest określonego, specjalnego dokumentu poświadczającego fakt wykonywania przewozów w związku z utrzymaniem ciągłości cyklu produkcyjnego lub świadczenia usług przedsiębiorstwa ,,pracującego w ruchu ciągłym”, w związku z powyższym należy przygotować wszelkie dokumenty wskazujące na ten rodzaj wyłączenia ze stosowania przepisów.

źródło: Główny Inspektorat Transportu Drogowego

Żaden z przepisów ustawy o transporcie drogowym nie zakazuje, aby pojazd taki mógł zostać oddany w bezpłatne użytkowanie podmiotowi trzeciemu. Oddanie w użytkowanie dotyczyć jednak może tylko i wyłącznie pojazdu, a nie związanych z nim uprawnień przewozowych wydanych w trybie art. 33 ustawy o transporcie drogowym. Podejmując takie działanie należy jednak pamiętać, że planowany przewóz nie może być wykonywany na rzecz osoby trzeciej. Oznacza to, że w toku przewozu nie można posługiwać się zaświadczeniem o wykonywaniu przewozów na potrzeby własne wydanym na właściciela pojazdu. Jednocześnie pojazd nie powinien być prowadzony przez kierowcę przez niego zatrudnionego. Zgodnie z posiadanym zaświadczeniem przewóz na potrzeby własne musi łącznie spełniać następujące warunki:

a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników,

b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi,

c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego – rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin,

d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych;

Osoba, która weźmie w użyczenie pojazd i prowadzi jednocześnie działalność rolniczą, będzie zwolniona z obowiązku uzyskania zaświadczenia o wykonywaniu przewozów na potrzeby własne, gdyż zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt. 2 ustawy o transporcie drogowym obowiązek uzyskania zaświadczenia, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy przewozów drogowych wykonywanych przez podmioty, niebędące przedsiębiorcami, o których mowa w art. 3 ust. 2 pkt 3, z tym że w przypadku działalności wytwórczej w rolnictwie dotyczącej upraw rolnych oraz chowu i hodowli zwierząt, ogrodnictwa, warzywnictwa, leśnictwa i rybactwa śródlądowego obowiązek uzyskania zaświadczenia nie dotyczy rolnika w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników.

źródło: Główny Inspektorat Transportu Drogowego

Na podstawie informacji uzyskanych z Federalnego Urzędu ds. Transportu Towarów (BAG) oraz informacji umieszczonych na stronie internetowej Ambasady Rzeczypospolitej w Berlinie wynika, iż wszyscy przewoźnicy, niezależnie od narodowości, realizujący przewozy międzynarodowe rzeczy pojazdami samochodowymi lub zespołami pojazdów, o dmc od 2,8 t do 3,5 t włącznie, tranzytem przez terytorium Republiki Federalnej Niemiec podlegają pod regulacje niemieckie, w szczególności „Drugie rozporządzenie o zmianie przepisów dotyczących kierujących pojazdami”, w którym obok zmiany przepisów ustawy o dopuszczeniu osób i pojazdów do ruchu drogowego zostały przede wszystkim uregulowane zmiany rozporządzenia dotyczącego kierujących pojazdami. Zmiany te mają przede wszystkim na celu dostosowanie dotychczasowych przepisów do rozporządzenia (WE) nr 561/2006 i obowiązują od 31 stycznia 2008 r. Najważniejszym skutkiem wejścia w życie powyższych przepisów jest to, że regulacje dotyczące czasu prowadzenia pojazdów, jak i okresu postoju, mają zastosowanie także do małych pojazdów do przewozu towarów (pojazdów mechanicznych o dopuszczalnej masie całkowitej od 2,8 t do 3,5 t włącznie) oraz do zawodowego przewozu osób na odcinku o długości do 50 km, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 561/2006. Wymagane jest więc posiadanie przez kierującego pojazdem podpisanych kart kontroli czasu pracy kierowcy za każdy dzień, z wyszczególnieniem daty, danych identyfikacyjnych pojazdu, miejsca rozpoczęcia i zakończenia podróży oraz przerw.

źródło: Główny Inspektorat Transportu Drogowego

Zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym – urządzenie rejestrujące (tachograf) jest instalowane i użytkowane w tych pojazdach zarejestrowanych w Państwie Członkowskim, które są wykorzystywane do przewozu drogowego osób lub rzeczy, z wyłączeniem pojazdów, o których mowa w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98. Zgodnie z postanowieniami rozporządzenia (WE) nr 561/2006, a w szczególności art. 3 lit. h spod obowiązywania przepisów w/w rozporządzenia w zakresie przewozu drogowego, wyłączone są przejazdy wykonywane pojazdami lub zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 7,5 tony używanymi do niehandlowego przewozu rzeczy. Pojęcie przewozu niehandlowego jest odmienne od definicji przewozu na potrzeby własne którym posługuje się polski ustawodawca w art. 4 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, gdzie mamy zdefiniowany niezarobkowy przewóz drogowy – (przewóz na potrzeby własne). Tymczasem przez przewóz o charakterze niehandlowym należy rozumieć przewóz niezwiązany z prowadzoną działalnością gospodarczą, zarówno w formie transportu drogowego jak i przewozu na potrzeby własne. Wobec takiego brzmienia przepisów w przypadku wykonywania przewozu na potrzeby własne (niezarobkowego przewozu drogowego rzeczy) w rozumieniu art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym istnieje obowiązek przestrzegania postanowień rozporządzenia (WE) 561/2006 w zakresie czasu pracy kierowców oraz konieczność montażu, legalizacji oraz użytkowania tachografu.

źródło: Główny Inspektorat Transportu Drogowego